Þurrkatíð

Vissara að vökva blómin hjá Öldu frænku..

Hæ hó jibbí jei og jibbí jei...

...það er kominn 17. júní! Gleðilega þjóðhátíð allir saman!
Erum búin að vera í bænum eftir hádegið, mamman marseraði með Lúðrasveit Verkalýðsins frá Hagatorgi niður í Hljómskálagarð þaðan sem við röltum um bæinn og sáum meðal annars Leif breika á Austurvelli. Urðum fyrir hefðbundnum gasblöðruvonbrigðum, en það eyðilagði ekki góðu stemninguna í kvöldmatnum, þar sem við grilluðum með móðurfjölskyldu SF.
Vonum að allir hafi átt góðann dag:)

Í vinnunni

Get ég aðstoðað?
Sú stutta fékk að koma með mömmu sinni í vinnuna í dag, og hafði mjög gaman að því. Um morguninn var hún mjög dugleg að hjálpa mömmu sinni að henda miðum í ruslið, en eftir hádegið var mest hjálp í henni sofandi úi í vagni... Hún sefur greinilega vel hérna í Grafarvoginum, því ég endaði á að vekja hana. Í lok dagsins hafði hún lært að segja "Anna" og "kex" (deh).

Grillmatur

Verði ykkur að góðu:)

Eruð þið ekki örugglega líka úti?

Bústörfunum sinnt

Markinu náð

Og medalían vel þess virði!

Kvennahlaup

Með Raggý og mömmu sér til stuðnings.

Kveðjur...

...úr kvennahlaupinu á Snæfellsnesi.

Af móður ertu komin, að móður skaltu verða

Á fimmtudaginn síðastliðinn fórum við í jógamömmuhópnum á sýninguna Mammamamma í Hafnarfjarðarleikhúsinu. Þetta var svoldið öðruvísi sýning, allir áttu að fara úr skónum og í bleika sokka þegar inn var komið, og leiksviðið var eins og bokshringur sem áhorfendurnir sátu í kringum. Frammi var þessi þvottasnúra sem þið sjáið á myndinni, þar sem maður get hengt upp orðsendingar til mömmu sinnar. Söguþráðurinn var nánast enginn, en það var mjög sterkur rauður (eða bleikur) þráður í gegnum alla sýninguna, sem var spunninn í kringum samband mæðra og barna. Þarna voru sagðar sögur mæðra og sögur dætra, bæði fyndnar, grátbroslegar, ljúfar, og sorglegar. En allar voru þær sannar. Fyrir okkur sem vorum bæði mæður og dætur, og áttum bæði dætur og mæður var þetta sýning sem bergmálaði í sálinni á manni, og maður fann fyrir því hversu margt í móðurhlutverkinu er sameiginlegt öllum sem eru í þessum sporum. Samband móður og dóttur er svo sterkt, frá fæðingu til grafar, frá gleði til sorgar, og frá ást til átaka. Stundum er manneskjan á hinum enda naflastrengsins sú dýrmætasta og mikilvægasta í heimi, og stundum fer hún óendanlega mikið í taugarnar á manni. Og allt er þetta svo ofureðlilegt.

En í hópnum okkar voru líka stelpur sem voru einar með naflastrenginn sinn. Ein þeirra hefur misst barn og móðir annarar tapaði baráttunni við krabbamein í byrjun vikunnar. Það var ómögulegt annað en að gráta með þeim, þegar þessar sögur voru sagðar á sviðinu. Á sama tíma og ég samhryggist þeim af öllu mínu hjarta, er ég þakklát fyrir að eiga tvo naflastrengi með sitthvorri Sesseljunni á, og lifi í þeirri barnslegu trú að ég þurfi aldrei að kveðja þær.

Det er så mange svære,

berømmede på jord

la disse få sin ære,

men ingen er som mor

Så mange navn skal gies,

med store fine ord

men dog av alt som sies,

er ingenting som mor

Om hele verdens ære

ble stillet på mitt bord

jeg valgte deg du kjære,

umistelige mor